تو پیش از آمدن به د نیا مرا دیدی و شناختی و دانستی که :

(بازگشت همه به سوی من است….)

آن گاه برای تو اشیاء را آفریدم و حجابی میان تو و آنها قرار دادم .

و چنان مقرر کردم که هر چیزی تو را به سوی خویش فرا خواند و از من محجوب گرداند.

 آنگاه باز آمدم و از همه آنهاخود را به تو شناسانیدم و به تو گفتم:

این منم که آفریننده همه آنها هستم و تورا پس از آنها آوردم و آنها را امانتی پیش تو قرار دادم….

و بر عهده امانتدار است که امانت خود را باز سپارد.

آیا نمیخواهی که صدق خویش بنمایی و هر چیزی را به نشانه وفای پیمان به من باز پس آری؟

( و هر کس به آنچه با خدا پیمان بسته وفا به جا آرد.بزودی او را پاداش بزرگی عطا فرماید)

« هر آینه ما از پیش با آدم پیمان بستیم ولی از یاد برد و برای او عزم استواری نیافتیم.» « به حکم غیرتی که نسبت به تو دارم تو را از دل بستگی به هر چیزی منع کردم.»

ای بنده من:

نمیخواهم که به چیزی. هر چند بهشت باشدخشنود شوی و دل بسپاری..تو را فقط برای خود آفریدم….تا از آن من و پیش من باشی.

 تو را بر صورت خویش آفریدم.یگانه و تنها..شنوا..بینا..صاحب اراده..سخنگووتو را پذیرای جلوه های اسماء خویش گردانیدم و محل عنایت خود قرار دادم.

تو نظر گاه منی….میان من و تو پرده ای نیست.

تو همنشین منی..میان من و تو حد و مرزی نیست.

ای بنده : میان من و میان تو  میانی نیست.

من از تو به خودت نزدیکترم….من از سخنت به تو نزدیکترم….

به سوی من بنگر……من دوست دارم به سوی تو بنگرم….

                                   (   هميشه با تو   )

معناي زنده بودن من ،

                                  با تو بودن است.

نزديك ، دور

           سير ، گرسنه  

                                رها ، اسير

                                           دلتنگ ، شاد

آن لحظه اي كه بي تو سرد آيد مرا مباد !

مفهوم مرگ من

در راه سر فرازي تو ،

در كنار تو

مفهوم زندگي است.

معناي عشق نيز

در سر نوشت من

                   با تو ،

                      هميشه با تو ،

                                    براي تو ،

                                                                     زيستن ......

کی به جام کس بریزم باد ه ای

گر چه می دانند خود را بایزید

باطنی دارند مانند یزید

دل بود آیینه پروردگار

غیر حق در دل کجا گیرد قرار

دل ندارد آنکه می رنجد هنوز

دل ندارد آنکه بد بیند هنوز

اهل دل را هر چه پیش آید خوش است

صاحب دل هر چه فرماید خوش است

اهل دل را نیش ناید بر زبان

نوش دارد هر چه گوید در بیان

امروز خیلی دلم گرفته بود.همیشه در اینطور مواقع،یعنی مواقعی که احساس می کنم صبرمو دارم از

دست میدم و غم و اندوه بر من فشار میاره و نزدیکه که به آخر برسم خدای مهربون بلافاصله یه نشونه

یه پیام از طرف خودش میفرسته.البته درست ترش اینه که بگم کمک میکنه که توجهم رو به نشونه های اطرافم بیشتر معطوف کنم.نشونه هایی که منو به صبر و توکل و لطف الهی دعوت میکنه.

جملات این پستم هم از این دسته.که امروز در بین یادداشتهای قدیمی ام پیدا کردم و چقدر کمکم کرد

تا جوابم رو بگیرم.

ای عیسی یاد مرا با زبانت زنده دار و مهرم را در دلت بپرور.

ای عیسی شب را برای جستجو و خیالم در نظر دار و روزت را برای روز نیازت روزه بدار

برای حاجتی که به من داری.

ای عیسی در خلوت بر خود گریه کن و به جایگاه نماز گام بردار،لذت گفتار خود را با من دریاب که من با تو خوشرفتارم.

از زیبایی درختی فریفته مشو تا میوه اش بچینی.

مرا بندگی کن برای خوشبخت شدن در آن روزی که یک روزش مطابق هزار سال است.

ای پسر مریم اگر به چشمت می دیدی آنچه را که برای دوستان خوبم آماده کرده ام دلت آب می شد و روحت از  شوق آن پرواز می کرد.

از هر دلخواهی که تو را از من دور کند دوری کن.

وقتی مرا یاد می کنی خود را خوار شمار و چون مرا به زبان می آری در دل خود از من بیم داشته باش و تو هنگام خواب غفلان بیدار باش.

ای عیسی مرا نزد بالش خود بجوی تا همان جا بیابی و با دل پر مهر مرا بخوان که من از همه شنواترم و اجابت کنم برای دعاکنندگان هرگاه دعا کنند.

ای عیسی مرا بخوان همانند غریق اندوهگینی که دادرسی ندارد.

ای عیسی در کردار خود بنگر،نگریستن بنده گنهکار و خطاکار.

ای عیسی دلت را برایم پاک کن و بسیار در خلوت ها یادم کن و بدان شادیم در این است که

به درگاهم اظهار زبونی کنی.

ای عیسی هر گاه مرا می خوانی ترسان و هراسان و بیمناک باش،برای من صورت بر خاک

نه و با گرامیترین اعضای تنت برایم سجده کن.

مرا بخوان و بدان که من تو را میخوانم،چنانچه آقایی برده خود را  بخواند تا او را به جایگاه

جمال کعبه تماشا به یاد روی تو کردم

شعار کعبه چو دیدم سیاه دست تمنا

دراز جانب شعر سیاه موی تو کردم

چو حلقه در کعبه به صد نیاز گرفتم

 دعای حلقه گیسوی مشکبوی تو کردم

نهاده خلق حرم سوی کعبه روی عبادت

       من از میان همه روی دل به سوی تو کردم

مرا به هچ مقامی نبود غیر تو کامی

        طواف و سعی که کردم به جستجوی تو کردم

به موقف عرفات ایستاده خلق دعا خوان

        من از دعا لب خود بسته،گفت و گوی تو کردم

فتاده اهل منی در پی منی و مقاصد

   چو جامی از همه فارغ من آرزوی تو کردم

آنجا که خطا است، بادا که راستی آورم.
آنجا که شک است، بادا که ایمان آورم.
آنجا که نومیدی است، بادا که امید آورم.
آنجا که ظلمات است، بادا که نور آورم.
آنجا که غمناکی است، بادا که شادمانی آورم.

خداوندا، بادا که بیشتر در پی تسلّی دادن باشم تا تسلّی یافتن،
در پی فهمیدن باشم تا فهمیده شدن،
در پی دوست داشتن باشم تا دوست داشته شدن.

چه با دادن است که می گیریم،
با فراموشی خویشتن است که خویشتن را باز می یابیم،
با بخشودن است که بخشایش را به کف می آوریم،
با مردن است که به زندگی برانگیخته می شویم.

« فرانچسکوی قدّیس »

امواج خروشان سطح اقیانوس هرگز آرامش اعماق آن را به هم نمی زند. همانگونه که کسی که متکی به حقایق بزرگ و معنوی است از تغییرات و فراز و نشیبهای زندگی دستخوش تشویش و نگرانی نخواهد شد!

کی از آن سرمستی خواهم رست؟
کی به همرامان خواهم پیوست؟

من، امیدی را در خود
بارور ساخته ام 
تار و پودش را،با عشق تو پرداخته ام
مثل تابیدن  مهری در دل
مثل جوشیدن شعری از جان
مثل بالیدن عطری در گل
                                جریان خواهم یافت.
مست از شوق تو،
                        از عمق فراموشی،
                                                  راه خواهم افتاد
باز از ریشه به برگ
                        باز از "بود" به "هست"
                                                   باز از خاموشی تا فریاد!

سفر تن را تا خاک تماشا کردی
سفر جان را از خاک به افلاک ببین!
گر مرا می جویی 
سبزه ها را در یاب!
با درختان بنشین!
کی؟کجا؟آه٬ نمی دانم
ای کدامین ساقی!
                         ای کدامین شب!
                                                منتظر می مانم.

گرامی ترین و زیبا ترین ها در جهان نه دیده می شوند و نه حتی لمس می شوند، آنها را تنها باید در دل حس کرد.