کی از آن سرمستی خواهم رست؟
کی به همرامان خواهم پیوست؟

من، امیدی را در خود
بارور ساخته ام 
تار و پودش را،با عشق تو پرداخته ام
مثل تابیدن  مهری در دل
مثل جوشیدن شعری از جان
مثل بالیدن عطری در گل
                                جریان خواهم یافت.
مست از شوق تو،
                        از عمق فراموشی،
                                                  راه خواهم افتاد
باز از ریشه به برگ
                        باز از "بود" به "هست"
                                                   باز از خاموشی تا فریاد!

سفر تن را تا خاک تماشا کردی
سفر جان را از خاک به افلاک ببین!
گر مرا می جویی 
سبزه ها را در یاب!
با درختان بنشین!
کی؟کجا؟آه٬ نمی دانم
ای کدامین ساقی!
                         ای کدامین شب!
                                                منتظر می مانم.